Ամանորի շնորհիվ համարյա բոլոր հայ ընտանիքները գերազանցապես սկսել են տիրապետել սննդի ծանրությունից ճռճռացող «սեղան» կերտելու արվեստին: Այս պարագայում կարևորը որպեսզի ուտեստեղենի տեսականին հնարավորինս մեծ լինի ու գոնե մի քիչ էլ էկզոտիկ: Ամանորյա սեղանին ի չիք են դառնում աչքի ու ստամոքսի համար հաճելի բոլոր սկզբունքները. մերթ բարձրահարկ տորթն է նեղվում հնդկահավի հարևանությունից, մերթ` արևադարձային մրգեղենը: Անկախ ֆինանսական հանարավորություններից` Ամանորից դեռ շատ առաջ «սեղան» գցելու մասին սևեռուն մտքերն արդեն պտտվում են մարդկանց գիտակցությունում` վերաճելով մոլուցքի:
Թողնե'նք «սեղանամոլությունը»: Ավելին, քրիստոնեա ազգ ենք ու համենայնդեպս մեր բանավոր զրույցներում միշտ Աստծուն ենք ապավինում: Իսկ Ամանորը նախ և առաջ Սուրբ Ծննդյան տոնն է և ուտելամարաթոն հիշեցնող օրերը պահոց շրջան է: Հենց մարդկանց հոգևոր ու նաև ֆիզիկական առողջության համար էլ աշխարհիկ մեղքերի և որկորի բեռնաթափում է նախատեսած:
Ի վերջո, ինչն է ստիպում ողջ տարի տքնաջան աշխատանքով վաստակած մինչև վերջին լուման ներդնել մի երկու արտառոց խնջույքի տպավորություն ստեղծոլու համար: Գուցե գոյություն ունի ազդրային փիլիսոփայություն, որը, թերևս, մի քանիսիս էլ անհասկանալի է… Ամեն դեպքում, այս իրարանցման մեջ գույություն չունի տրամաբանություն. հանուն ինչի մի քանի օրում ուտել մի քանի ամսվա սննդապաշար, իսկ ևս մի քանի օրից պարտքեր անել սոված չքնելու համար…Գուցե սխալ արժեքնե՞ր ենք սկսել կարևորել` մոռացության մատնելով տարեմուտի բուն գաղափարը, որը բեռնավորված սեղաններից այնքա՜ն հեռու է:
Իսկ թե որքան է հեռու, գոնե սկսենք այս մասին խորհել: Մասնագետները հավաստում են` Ամանորի խորհրդի մասին մտածելուց քաղաքացիներին հոգեկան խանգարումներ չեն սպասում, իսկ ահա Ամանորին շատ ուտելուց ստամոքսի խանգարումնեը լիովին հավանական են:
Հայերիս մոտ Ամանորը խոզի բդի հետ ասոցացնլեն ինչո՞վ կարելի է բացատրել… Կամ մաստու կենդանու եփած ազդրն ենք սկսել մեր կյանքում անչափ կարևորել, կամ էլ Ամանորն էնք մինչև խոզաբդի աստիճան արժեզրկել: Կամ-երն ավելի շատ էլ կարող են լինել, միայն թե իրողությունը մեկն է. նոր տարվա տոնի խորհրդանիշեր տոնածառի և Ձմեռ պապի արանքում վերջին ժամանակներս մի երրորդ ու անտեղի բաղադրիչ է խցկվել: