Վարդանը 25 տարեկան էր, և արդեն 3 տարի էր, ինչ չէր աշխատում. ոչ աշխատատեղղ կար իրեն հարմար ու ոչ էլ առանձնակի ցանկություն ուներ։ Ընտանիքի անդամները հաճախ էին վրան բարկանում, որպեսզի աշխատանք գտնի, ամուսնանա և նորմալ ընտանիք կազմի։ Բայց Վարդանն այդպես էլ չէր ցանկանում ընկնել ինչպես ինքն էր մտածում ծանր բեռի տակ։ Միշտ ասում էր` մինչև լավ, ինձ վայել գործ չլինի, չեմ աշխատի:
Մի անգամ Վարդանն ընկերների հետ հավաքույթի ժամանակ ծանոթացավ Մելինեի հետ, ով իրենից մեծ էր շուրջ 30 տարի։ Թեև Մելինեն տարիքով մեծ էր, բայց հմայիչ էր և գեղեցիկ, ուներ բիզնեսներ։ Նա ապրում էր միայնակ, իսկ Վարդանի համար դա լավագույն տարբերակն էր։ Առավոտից երեկո անցկացնում էր Մելինեի հետ, չէր մտածում ոչնչի մասին՝ և՛ հաճելի էր և՛ օգտակար։ Իսկ Մելինեի համար էական չէր Վարդանի աշխատանքը, նա ուներ բավականաչափ գումար, ուստի Վարդանին ապահովում էր ամեն ինչով: Գնել էր թանկարժեք ավտոմեքենա ու հագուստ, իսկ գումարն էլ որքան Վարդանին պետք էր լինում` առանց մտածելու տալիս էր:

Այժմ Վարդանենց ընտանքիը հայտնվել է անելանելի իրավիճակում։ Մայրը՝ տիկին Հռիփսիկը, ճարահատյալ դիմել է նույնիսկ բախտագուշակներին, իր խոսքերով ասած՝ «որդուն այդ պառավից հետ պահելու համար»։ Իսկ Վարդանն ապրում է երջանիկ կյանքով, նույնիսկ չմտածելով, որ Մելինեն գրեթե իր մոր տարիքին է։