Ընտանեկան ջերմության պայմաններում մեծացած Անիի համար, բավականին դժվար էր ամուսնանալուց հետո ապրել ծայրաստիճան ու անդադար վեճերի մեջ։ Ամուսինու՝ Հայկի քույրը թեև մեծ տարիքի էր, բայց ամուսնացած չէր, ու անդադար խառնվում էր Հայկի և Անիի հարաբերություններին։ Անգամ նա էր ցանկանում որոշել, թե Հայկը ինչ պետք է հագներ խնջույքների ժամանակ։ Անին սկզբում նորմալ էր դրան վերաբերվում, հետո աստիճանաբար սկսեց նեղվել այդ ամենից, բայց երբ հերթը հասավ ամուսինների խիստ անձնական կյանքին` Հայկի քույրը՝ Անժելան, այդ դեպքում էլ խառնվեց, սակայն Անին այլևս չդիմացավ։ Նախ բողոքեց ամուսնուն, հետո սկեսուրին, հետո վեճերի բռնվեցին։ Ակնհայտ էր, որ Անժելան խանդում էր ու խանդում էր արդեն հիվանդության հասնող խանդով։ Իսկ Անիի համար ամենացավալին այն էր, որ Հայկը չէր ցանկանում հավատալ այդ ամենին ու այդ վեճերի միակ մեղավորին տեսնում էր Անիին։ Անին ամեն օր խնդրում էր ամուսնուն, որպեսզի իրենք գնան վարձով ապրելու։ Երեխա դեռ չունեին, ուստի կարող էին երկուսով աշխատելու դեպքում՝ նորմալ ապրել։ Հայկը, սակայն, դեմ էր։ Վեճերն ու Անժելայի խանդն այնքան շատացան, որ Անին թողեց ամեն բան ու գնաց հայրական տանն ապրելու։
Հիմա Հայկը շատ է զղջում, որ Անիի հետ չեն գնացել առանձին ապրելու, սակայն արդեն շատ ուշ է։ Անին այլևս չի ուզում լսել Հայկի անունը, իսկ Անժելան ապրում է ինքն իրենից գոհ։