Slaq.am-ը շարունակում է նամակներ ստանալ իր ընթերցողներից` իրենց հուզող հարցերի շուրջ: Այս անգամ մեզ նամակով դիմել է 33-ամյա Վարդուհին:
«Բարձ ձեզ: Ես Վարդուհին եմ, 33 տարեկան եմ: Արդեն 7 տարի է` ամուսնացած եմ: Ամուսնուս հետ այնպես է ստացվել, որ երեխաներ չենք ունեցել: Բժիշկների բազմիցս դիմել ենք, սակայն նրանք հավաստիացնում են, որ խնդիրներ չունենք: Ամուսնության սկզբում երկուսս էլ չէինք ցանկանում երեխա ունենալ, քանի որ երկուսս էլ բուռն աշխատանքային գործունեություն էինք ծավալում: Երեք տարի ամուսնությունից հետո հասկացանք, որ մեր համատեղ կյանքում ճգնաժամային փուլ է: Երկուսս էլ նյարդային էինք դարձել, մեկս մյուսի համար` անտանելի: Իրավիճակից միակ ելքը տեսնում էինք երեխայի ծնունդի մեջ: Որոշեցինք, որ պետք է երեխա ունենանք, սակայն չի ստացվում: Բանը հասել էր նրան, որ ամեն անգամ ամուսնուս հետ անկողնում հայտնվելն ինձ համար սթրեսային իրավիճակ էր առաջացնում, քանի որ երկուսս էլ կենտրոնացել էինք միայն բեղմնավորման վրա, ուստի հաճույք ստանալու մասին մտածել չէր լինում:
Հոգնել էի թե սեռական տհաճ կյանքից և թե ամուսնուցս` թեպետ ասեմ, որ նրա հետ շատ կապված ենք: Ի վերջո, 7 տարին քիչ չէ, այս ընթացքում միասին շատ բաներ ենք հաղթահարել, ունեցել երջանիկ պահեր:
Մի տարի առաջ աշխատավայրումս հանդիպեցի մեկ այլ տղամարդու, ում սիրեցի առաջին իսկ պահից: Սկզբում փորձում էի ինքս իմ մեջ հաղթահարել այդ զգացմունքը, սակայն հետո զգացի, որ անզոր եմ...
Նա ամուսնացած է, զավակներ ունի, սակայն վստահեցնում է, որ ինձ է սիրում: Նրան չեմ ուզում կտրել իր զավակներից ու ընտանիքից` չնայած որ շատ եմ սիրում: 
Մյուս կողմից էլ այսպես շարունակվել չի կարող, էլ չեմ ուզում խաբել ամուսնուս... Չգիտեմ` այսպես որքան կարող է շարունակվել, ի՞նչ անեմ...