Ռիտայի և իր սկեսրայրի հարաբերությունները բավականին բարեկամական էին։ Ռիտայի հայրը մահացել էր դեռ այն ժամանակ, երբ Ռիտան ընդամենը 3 տարեկան էր ու նա երբեք չէր տեսել հայրական քնքշանք ու սեր։ Ամուսնությունից հետո, որպես հայր ընդունում էր իր սկեսրային, ու դա բոլորի համար ոչ միայն տարօրինակ չէր, այլև՝ ուրախալի փաստ էր։ Արմենը՝ Ռիտայի ամուսինը, և տիկին Անահիտը՝ սկեսուրը, ուրախ էին, որ ընտանիքում տիրում է սեր և ջերմություն։ Բոլորը միայն իրենց բավականին երջանիկ էին զգում, չկար հարս–սկեսուր, հարս–սկեսրայր պաշտոնական հարաբերություններ, միայն բարեկամությունն էր իշխում։ Երվանդը՝ Ռիտայի սկեսրայրը՝ պաշտոնյա է, աղջիկ չունի, ուստի շատ շատ էր սիրում Ռիտային, նրան անընդհատ նվերներ էր մատուցում, հրավիրում ընթրելու և այլն։ Խոսում էին տարբեր թեմաներից։ Մի օր էլ Երվանդը Ռիտային հրավիրեց ոչ թե սրճարան, այլ բար, սակայն Ռիտայի մտքով անգամ չանցավ, որ Երվանդի մտքինն այլ էր... Ռիտան այդ օրն անտրամադիր էր, ու այդ օրը դուր էր գալիս ալկոհոլ օգտագործել։ Ու քանի որ բարի առանձնախցում էին, սկսեցին համբուրվել..... Նրանց ինտիմ հարաբերություններն ամեն օր առավել քան խորանում էին, Երվանդը ցերեկվա ժամերին, հաճախ էր տուն գալիս։ Նրանց այդ տեսակ հարաբերությունները և՛ Ռիտային և՛ Երվանդին անչափ դուր էին գալիս։

...Ռիտայի ծննդյան օրը, երբ հերթական անգամ նրանք իրենց տանը անկողնում էին, բացվեց դուռը. Արմենն ու Անահիտն էին. որոշել էին անակնկալ մատուցել Ռիտային ու մեծ ծաղկեփնջով տուն էին եկել, բայց ամենամեծ անակնկալը հենց իրենց էր սպասվում։ Արմենը չգիտեր ինչ աներ, մի բան որ մտքով անցավ, դուրս եկավ սենյակից, գնաց խոհանոց ու դանակը ձեռքին եկավ։ Թեև մայրն ու հայրը կանգնեցին Արմենի դիմացը, այդուամենայնիվ Արմենի ձեռքը չդողաց սպանելու սեփական կնոջը... Մեծ ցանկություն ուներ նաև նույնն անելու հոր հետ, բայց դա չէր կարող....

Հիմա Արմենը բանտում է, տիկին Անահիտը միայնակ շարունակում է ապրել այդ նույն տանը՝ սակայն միայն որդուն նորից դրոսում տեսնելու մեծ հույսով, իսկ Երվանդը շարունակում է ապրել իր նախկին կյանքով՝ անընդհատ սիրուհիներ փոխելով։