Slaq.am-ը շարունակում է նամակներ ստանալ իր ընթերցողներից: Այս անգամ մեզ գրել է 26-ամյա Նանան: Նամակը կարդացեք ստորև` առանց մեկնաբանության:

Նա հայտնվեց իմ կյանքում ֆեյսբուքից… Ի սկզբանե, չէի պատրաստվում պատասխանել նրա նամակներին, բայց ամեն անգամ, կարդալով ուղարկած նամակները, մի տեսակ տարօրինակ սկսում էի ժպտալ. շատ գեղեցիկ հումոր ուներ: Սկսեցինք խոսել` րոպեները դաձան ժամեր, գիշերները` ցերեկներ, բայց չէինք հոգնում: Հանդիպեցինք, ամեն ինչ շատ գեղեցիկ էր ու հետաքրքիր: Աղջկական երանելի զգացումներով համակված`տարվել էի նրանով, կներեք, ավելի ճիշտ` իմ ստեղծած կերպարով: Չհասկացա` ինչ կատարվեց:

Հանդիպումների ժամանակ միշտ զանգեր ու տարօրինակ անուններով աղջիկներից` «կուկուներից»: Չդիմացա… Խնդրեցի ուղղակի գնահատել այն, ինչ ուներ, բայց… Տղան անզոր էր իր կյանքում գոնե մի անգամ հասկանալ ու գիտակցել գեղեցիկ կոչված արժեք, նրա` աղջիկների հանդեպ իր ունեցած մոլությունը խանգարում էր իմ կողքին մնալ: Ես նրան հրաժեշտ տվեցի… Սկզբում ծանր էր, որովհետև ցանկացած աղջկա համար դժվար է նվիրվել ու նվիրումով կորցնել` հավատալով, որ գուցե մի օր կգտնի արևի լույսը:

Հետո հիասթափություն. արևի հետ կարողանում են խոսել նրանք, ովքեր դժվարություն են տեսնում, իսկ նա դժվարությանը հեգնանքով է վերաբերում, դե, իհարկե, նրա նման մարդկանց (հրաժեշտ տալուց հետո իմացա, որ տղան ունևոր ընտանիքից է) փողն է կառավարում…

Հիմա ամեն ինչ անցել է, քաղաքակիրթ մարդկանց շարքում ենք իբրև դասվում` ֆեյսբուքյան ընկերներ ենք և անգամ լայկեր ենք միմյանց նվիրում… Ու ես ատում եմ ֆեյսբուքը ոչ թե նրա համար, որ ծանոթացել եմ նրա հետ, այլ նրա համար, որ կարող էի նման մարդուն մարդ համարել…

Պարզվում է` աննկարագրելի հեքիաթասաց է. Սիրում է մարդկանց շուրջ պատմություններ հորինել ու պատմել` դրանով հանդերձ կորցնելով ամենահարազատ մարդկանց ու քայքայելով նրանց հոգին: Երևի անգամ չի պատկերացնում, թե ինչպես է հոգին ջարդվում... ասեմ... Դա ավելի ցավոտ է, քան խոցված սիրտը. սրտի վերքերը սպիանում են, իսկ հոգին կոտրվում է անդառնալի ... ամբողջ կյանքում մեկ անգամ...»