Մի հոգեբան ասել է, որ լեզուն մտադրությունների կեղծումն է եւ ավելացրել, որ լեզվի առաջանալուն զուգահեռ մարդիկ սովորեցին խաբել։ Հավանաբար կենդանիներից տարբերվում ենք ոչ թե խոսելու ու գիտակցելու, այլ ստելու հատկությամբ՝ դիմակների տակ մեր իրական մտքերը թաքցնելով։

Բոլորին էլ ծանոթ է երեւույթը, երբ ասում ենք մի բան, բայց ենթադրում՝ մեկ այլ։ Դիմակի տակ թաքցնում ենք հույզերն ու զգացմունքները, թեեւ հոգին ալեկոծվում ու փոթորկվում է։ Ահա մի քանի իրավիճակ, որում բոլորն էլ եղել են։ Ի՞նչ դիմակներ ենք կրում (չակերտների մեջ անվանումներ են)։

«Ատում եմ» - սա միայն ինքներս մեզ հավատացնելու համար է։

Սիրելիին կրկին տեսնելու հույս ունենք, երբ ասում ենք «Մնաս բարով»։

Երբ ասում ենք «Գնա», չենք ցանկանում, որ նա մեր արցունքները տեսնի։

Գիտենք, որ կկրկնվի, այնուամենայնիվ, ասում ենք. «Երբեք»։

Վախենում ենք խոստովանել զգացմունքները, երբ ասում ենք. «Այլեւս չեմ սիրում»։

Անդադար տանջվում ու մտածում ենք սիրելիի մասին, սակայն ասում ենք. «Ես քեզ մոռացել եմ»։

Անգիր հիշում ենք նրա հեռախոսահամարը, թեեւ ասում ենք. «Ջնջել եմ նրա համարը»։

Իրականում հարաբերությունները միայն սկիզբ են առնում, սակայն զայրույթի ու խանդի ալիքի տակ ասում ենք. «Մեր միջեւ ամեն ինչ վերջացած է»։

Երբեմն վախենում ենք լսել բացասական պատասխան, այդ պատճառով էլ չենք կարողանում ասել. «Ես քեզ սիրում եմ»։

Երբ աջակցության մեծ կարիք ենք ունենում, ասում ենք. «Ինձ մենակ թող»։

Նույնիսկ, եթե ոչ մի հույս չկա, միեւնույնն է «Հույս ունենք»։

Գիտենք, որ մեզ մոռացել են, միեւնույնն է՝ «Սպասում ենք»։