''Տանը մնացած աղջիկ''. սա ի՞նչ արտահայտություն է, կամ ինչո՞ւ պիտի, օրինակ, հարևանդ քեզ այդպես պիտակավորի:

Հայաստանում այսպես է. հենց աղջկա տարիքը սկսում է գերազանցել 25-ը, ազգականներն ամեն տեսնել կամ զանգելուց հետո այս հարցն են տալիս` ''բա չես ամուսնանո՞ւմ'': Պատասխանը` որպես կանոն հետևյալ կերպ է հնչում. ''Դեռ չեմ մտածել այդ մասին'' կամ ''աշխատում եմ, կարևորն այժմ մասնագիտությանս մեջ հաստատվելն է'' կամ ''դեռ չեմ գտել ինձ համապատասխան մեկին'' և այլն: Շատերն, իհարկե, հարցից նեղվում են, բարդույթավորվում. պարզապես հաճելի չէ և վերջ: Ինչո՞ւ է հարևանի մտքով առաջին հերթին դա անցնում, ինչո՞ւ չի մտածում, որ միգուցե աղջիկն ուզում է կարիերա անել կամ շարունակել կրթությունը….:

Գրեթե նույնն էլ տղամարդկանց դեպքում է: Հենց տղամարդը դառնում է 30 տարեկան, հարևանի կինը տղայի մորը պարտադիր հարցնում է` ''բա տղայիդ չեք ուզո՞ւմ ամուսնացնել'': Մոր պատասխանը` որպես կանոն, այսպես է հնչում. ''Էն էլ ոնց ենք ուզում, մեր տան կռիվը դա է, բայց դե որ չի ամուսնանում, ինչ անենք'':

Մեկ այլ տարբերակ էլ կա, որի պատճառն արդեն սոցիալական պայմաններն են. ասենք` հարս բերեց, որտե՞ղ են ապրելու: Եթե առաջին դեպքը կապված է միայն տղայի ''ալարկոտության'' հետ, ապա սա արդեն ավելի լուրջ է, ուստի հարցից երիտասարդին վատ դրության մեջ ենք դնում:

Հ. Գ.

Լինում են նաև դեպքեր, երբ հենց այդ հասարակության պատճառով են աղջիկները սկսում շուտ մեկին գտնել ու ամուսնանալ…կամ երջանիկ են լինում, կամ` հակառակը:

Ե՞րբ ենք, ի վերջո, կարողանալու դուրս գալ այդ կարծրատիպերից:

mamul.am