Բարև ձեզ, ես արդեն մի քանի տարի է, ինչ ապրում եմ ծանրացած խղճով: Մի քանի տարի առաջ, երբ ես 18 տարեկան էի դասից տուն վերադարձա վազելով, փողոցից արդեն լսվում էր մեր տանից ելնող բարձր աղմուկը: Մտա տուն այն պահին երբ մայրսս գետնին էր արնաշաղաղ իսկ հայս, որ մշտականի պես արբած էր ձեռքին բռնած էր արյունոտված դանակը: Ես չգիտեմ, ինչպես էր եղել: Հայրս խմելու հետ սեր ուներ, նա մշտապես ծեծում էր մայրիկիս: ես այդ պահին ոչինչ չհասկացա միայն վազելով ընկա մորս վրա, սակայն զգացի նրա մարմնի սառնությունը: Անմիջապես զանգեցի ոստիկանություն ու տարան հայրիկիս: Նրան դատեցին, 14 տարվա ազատազրկման: Ես գնացել էի դատին, որովհետև միակ վկան էի: Պնդում ու գոռում էի, որ խիստ պատժեն մարդասպանին:

Այդ օրը, սակայն, հայրս մի բան ասաց, որ այդ պահին չգիտակցեցի: Դրանից հետո ամեն օր մտածում եմ ասածի մասին: Հայրս դատավորին խնդրում էր, որ իրեն պատժեն, սակայն մօայն մորս պարբերաբար ծեծելու համար, նա երդվեց, որ երբ տուն է մտել գետնին ընկած ե գտել մայրիկիս՝ դանակն էլ կողքին: Այդ պահին հայրս նայեց աչքերիս մեջ ու խնդրեց, որ հավատամ իրեն: Չգիտեմ ինչ է լինելու… Ես այդ օրվանից հետո ոչ մի անգամ այցի չեմ գնացել հորս, իսկ ինքը պարբերաբար ընկերոջը խնդրել է օգնել ինձ: Խիղճս տանջում է… Իսկ եթե նա իրոք անմեղ է…