Այս ամենը մենք տեսնում են հեռուստատեսային սերիալներում: Ինչ խոսք, սերիալն ունի իր դրական կողմը, այն ի սկզբանե ստեղծված է եղել տնային տնտեսուհիների համար, որ նրանք մի փոքր ցրվեն իրենց առօրյա հոգսերից: Այն օճառային օպերա է, ժանր, դա իհարկե, քաջ գիտակցում ենք, ու նաև գիտակցում ենք, որ սերիալներով բազամթիվ դերասանների օրվա հացի խնդիրն էլուծված: Իսկ մի՞թե չի կարելի ամեն բան անել գեղեցիկ, գրագետ, առանց սուր զգացմունքների ու մարդասպանության: Այն տպավորությունն է, որ մեր կյանքն այդպիսին է, ու եթե հենց նույն սերիալների սցենարի հեղինակներն ասեն, որ այո, դա մեր կյանքն, է,ապա ստիպված պետք է լինենք, նրանց հակառակն ապացուցել: Կոնկրետ իմ ու իմ շրջապատի կյանքում, կյանքն այդպիսին չէ: Ուստի երեխաներին սերմանել մարդասպանություն, մեղմ ասած` անգրագիտություն է: